حق!

نمیدونم امروز که قصد نوشتن کردم این همه اتفاق دور و برم افتاد یا چون میخواستم بنویسم حواسم رو بیشتر به اطرافم جمع کردم.
با یه کوله بزرگ و یه کیسه سوغاتی تو تاکسی نشستم،یکم پت و پهن تر از حالت همیشگی نشستم،البته معمولیم که بشینم جای زیادی میگیرم به خاطر قد بلندم ؛اما امروز آزادتر نشستم، چون خسته بودم.هنوز یه ربع از سفر 6 ساعتم با اتوبوس نگذشته بود،آخه امروز از رشت برگشتم تهران.اتوبوس خیلی آروم اومد،جاده کرج-تهران هم بدجوری ترافیک بود، واسه همین خیلی خسته شدم.
چند دقیقه بعد از من دوتا پسر سوار شدن.سر و وضع خیلی خوبی نداشتن،اما مرتب و تمیز بودن. یکم خودم رو جمع کردم اما نه اونقدر که جا باز شه.راستی عقب نشسته بودم.
پسری که دمپایی پاش بود نشست بغل دست من.لاغر بود و صورت زرد رنگی داشت،البته این زرد بودنش رو اون موقع ندیدم. پیرهن گشاد رنگ روشنی تنش بود که راه راه تیره داشت.شلوار پارچه ای ساده ای پاش بود و موهای کوتاهی داشت.
وقتی کاملا سر جاش نشست آرنج دست چپش که سمت من بود رو روش پای من گذاشت و آرنج دست راستش رو روی پای پسری که باهاش سوار شده بود و انگشتای گره خوردش رو روی پای خودش.حالت خودخواهانه ای داشت،البته نشستنش؛اون لحظه به قیافش خیلی دقت نکردم.
یکم خودم رو جمع و جور کردم تا دستش رو از پام برداره، اما برنداشت. بعد به بهونه جابجا کردن کیسه ای که جلو پام گذاشته بودم پامو تکون دادم، این فقط بهونه ای بود که دستش رو از روی پام برداره. دستش رو برداشت و از اینکه می‏تونستم بازم راحت بشینم خوشحال بودم.
یادم نیست تا وقتی که به مقصد رسیدیم به چی فکر میکردم یا چی کار می کردم،اما پسری که پهلوی پسر کنار دستیم بود و تی شرت آبی تن داشت در مورد بیمارستان حرف میزد و برعکس بقیه تو چشماش خوشحال بودن رو حس کردم.شاید من هم به فکر نوشتن اتفاقهایی که تو راه افتاد بودم، اما مطمئنم به نوشتن چیزهایی که تا الآن گفتم فکر نمیکردم.
به آخر راه که رسیدیم پسری که کنارم بود خیلی آهسته و با لفت دادن داشت پیاده می‏شد.منم زیر لب غرغر کردم و دقیقا یادم نیست به نشانه عجله داشتن کمرش رو لمس کردم یا نه.-در حالی که اصلا عجله نداشتم اما هروقت تنهام دوست دارم عجله داشته باشم؛ یعنی جوری رفتار کنم که انگار عجله دارم.
وقتی یکم دیدم به بیرون بهتر شد دیدم پسر لباس آبی-که نفهمیدم دوستش بود یا برادرش-دستش رو گرفته و داره کمکش میکنه که پیاده شه. بالاخره از ماشین پیاده شد، البته این جریان خیلی هم طول نکشید اما از پیاده شدن عادی بیشتر بود.
پیاده که شدم دیدم رو بروی هم ایستادن و دستهای هم رو گرفتن.در ماشین رو خوب نبسته بودم برگشتم و اینبار در رو محکم تر بستم که فکر کنم راننده هم یه اعتراض کوچیکی کرد.وقتی میخواستم از خیابون رد بشم دیدم پسری که بغل دستم بود روی کول پسر لباس آبیه و دارن از خیابون رد میشن.وسط خیابون که رسیدن پسر لباس آبی یه چرخی زد و هر دوتاشون بلند خندیدن، داشت گریه‏ام میگرفت، از خودم بدم اومد، میخواستم برای جبران مردی که داشت به تمسخر نگاهشون میکرد بزنم. مغزم واقعا کار نمیکرد. سرمو انداختم پایین و با سرعت از خیابون رد شدم بدون اینکه به ماشینها توجه کنم. وقتی از خیابون رد شدم،خودم رو تو شیشه مغازه دیدم و سریع سرم رو برگردوندم.به خیابون که نگاه کردم هنوز صدای بوق و دستها و لب هایی که برای اعتراض به من میجنبید محسوس بود.با چشم دنبال همون پسر گشتم اما پیداش نکردم دوس داشتم اون هم به نشانه اعتراض دستشو به طرفم پرتاب کنه و بهم حالی کنه که کار اشتباهی کردم،اما اون پسر دیگه نبود…